آرزوی عکاسی در حرم

emam-reza
چاپ شده در ویژه‌نامه شهادت امام رضا (ع) / روزنامه قدس / چهارشنبه ۱۱ دی‌ماه ۹۲

متن اصلی ؛

اعتقادات ساده و صمیمی در قاب افقی و عمودی
احسان رافتی

چند سالی می‌شود که همزمان با سالگرد مرگ پدرم نمی‌توانم تهران بمانم و راهی مشهد می‌شوم و تنها جایی که آرام می‌شوم کنار ضریح امام هشتم است. آرامشی عجیب که به طور حتم برای همه آدم‌هایی که این‌جا هستند هم به نوعی وجود دارد.
آرامشی عجیب دارد کنار ضریح آقا. انگار بعد از زیارت پاک شده‌ای. سبک شده‌ای. انگار خدایت تمام گناهان تو را بخشیده است. انگار بنده خاص خدا بودی که الان اینجایی. مشهد، کنار ضریح آقا امام رضا (ع). یعنی انتخاب شدی، یعنی کسی تو را می‌بیند، هوایت را دارد … یا امام غریب.
مردم مشکلاتی دارند. حاجت‌هایی دارند. از خدا می‌خواهند. از امام رضا (ع) می‌خواهند. اعتقادات مردم را دوست دارم. اعتقادات ساده و صمیمی، از جنس بندگی …
عکاس که باشی این‌ها را بیشتر حس می‌کنی. مردم را بیشتر می‌بینی. گاهی چند ساعتی فقط نگاهم به مردم است. هر کدام‌شان داستانی دارند و برای دلیلی آمده‌اند. همه‌شان زیرلب امام هشتم‌شان را صدا می‌کنند. یا امام‌رضا(ع)، یا امام غریب، یا ضامن آهو.
عکاس که باشی تک‌تک مردم را بیشتر لمس می‌کنی. به صورت همه‌شان بیشتر نگاه می‌کنی. درکشان می‌کنی. همه را در قاب‌های افقی و عمودی می بندی و آرزو می‌کنی کاش روزی بتوانی این همه شور و شوق را به تصویر بکشی …
عکاس که باشی دلت می‌خواد آرامش‌ات در ثبت کردن آدم‌ها باشد. دلت می‌خواد دوربین‌ات همراهت بود و ساعت‌ها این مردم نازنین را ثبت می‌کردی. این همه شور و شوق را ثبت می‌کردی و می‌توانستی با افتخار عکس‌هایت را به همه نشان بدهی و بگویی هنوز داریم آدم‌های صاف و ساده و دوست‌داشتنی …
عکاس که باشی خادم‌های حرم امام رضا(ع) دوست داشتنی‌تر می‌شوند. خادم‌های عزیزی که گه‌گاه حسودی همه‌شان را می‌کنی که چنین خالصانه و بی‌ریا مشغول خدمت‌اند. خادم‌هایی که از ابتدای ورودت، می‌بینی کمک سالمندان هستند، خادم‌هایی که راهنمای زائرین هستند، خادم‌هایی که کفش‌ها را تحویل می‌گیرند و خادم‌هایی که مشغول گردگیری و غبارروبی هستند. حتی خادم‌هایی که نمی‌توانی تاب بیاوری و سعی می‌کنی با دوربین تلفن‌همراهت عکسی به یادگار ثبت‌کنی و مانع‌ات می‌شوند.
این‌جا صحن انقلاب است. این‌جا بهترین جایی است که می‌توان عکس یادگاری با گنبد امام رضا(ع) گرفت. خیلی‌از خانواده‌ها می‌خواهند حداقل عکسی به یادگار داشته باشند و با دیدن هر بار عکس‌ها یاد روزهای خوش با امام‌رضا(ع) بودن بیافتند. خوشبختانه در صحن‌ها عکاسی با تلفن‌همراه مشکلی ندارد و می‌شود به تعداد دلخواهی عکس با گنبدوگلدسته‌های حرم امام‌رضا(ع) گرفت. شادی و خوشحالی از گرفتن و داشتن این عکس در چهره همه‌شان موج می‌زند. این‌جا هم تماشای آدم‌هایی که عکس می‌گیرند خوشحالم می‌کند. یکی از بهترین خوشحالی‌های دنیاس دیدن خوشحالی از ته دل آدم‌ها. این صحن که می‌آیی عکاس هم که نباشی باید عکاسی کنی. خیلی پیش می‌آید خانواده‌هایی از شما بخواهند که عکسی به یادگار برایشان ثبت کنید. شاید هم به قول یکی از دوستان همراهم روی پیشانی‌ات زده عکاسی و به تو می‌گویند عکسی به یادگار برایشان ثبت کنی.
بیرون که می‌آیی سبک شده‌ای. خوشحالی به دلایل زیاد. دلایلی که خودت می‌دانی و دل خودت و خدای خودت … اما ناراحتی‌ای که همیشه با من است و می‌ترسم تا آخر عمرم هم باشد عکاسی از حرم امام‌رضا(ع) است. چند سالی است آرزویش را دارم و یکی از آرزوهایم این است روزی بتوانم عکس‌هایی از این همه حضور خالصانه مردم ثبت کنم …
بیرون حرم عکاسی‌های فراوانی از تو می‌خواهند جلوی حرم عکسی به یادگار بگیری. زمانی هر خانواده‌ای یکی‌اش را روی طاقچه خانه‌اش داشت. اما این عکس‌ها دیگر لطفی ندارد. دیجیتالی شده و عکس‌های مصنوعی‌است که گرفته می‌شود و نرم‌افزار به شکل‌های عجیب و غریبی تحویل داده می‌شود.

 

 

یک نظر برای ”آرزوی عکاسی در حرم

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *